Styczniowe gary

Jak widać na załączonym zdjęciu - w końcu posypało śniegiem.

Bałwan przed domem stoi, orła młoda zrobiła i póki co jeszcze nie mierzi nas ta biel, mimo że mąż co rano szufluje podjazd (jak to w tej znanej starszemu pokoleniu piosence*).

Nie chcę długo rozprawiać nad tym śnieżnym puchem, chociaż jako ogrodnik jestem z niego nad wyraz zadowolona. Jeśli nie wiecie to ja Wam zdradzę, że rośliny otulone białą pierzyną lepiej znoszą zimowe, mroźne, wschodnie wiatry...Taaaak!! Bo to nie ujemne temperatury tylko te zdradzieckie wiatry wystawiają naszych zielonych przyjaciół na straszny stres i trudną walkę. To one przyczyniają się do zagłady wrażliwców.

Nie wiem jak Wy ale ja z racji lenistwa nie okryłam w ogrodzie ani jednej rośliny. W sumie trochę żałuję, że budleja została bez ubranka jednak liczę na to, że mimo wszystko odrodzi się pięknie w nowym sezonie, a barbulę pewnie szlag już dawno trafił. Jakoś umknęło mi, że ta roślina nie lubi chłodów...także będę musiała się z nią pożegnać. Zapytacie pewnie "dlaczego nie okrywasz włókniną kobieto?".  A no dlatego , że tworzę ogród z roślin, którym służy nasz klimat i przetrwają wietrzne zimy jak i suche lato. Ja dzięki temu oszczędzam sobie pracy i nie muszę pamiętać co okryć a co nie, kiedy odkryć a kiedy nie...I niech pierwszy rzuci kamień ten co nigdy nie miał takich dylematów ;)

Jeśli już wywołałam temat dylematów to muszę przyznać, że przeglądanie stron z nasionami wpędza mnie w lekki zawrót głowy. Tyle chciałabym mieć, tyle chciałabym kupić...tylko kto to wszystko później obrobi ;)

Kwiaty już mam przygotowane, w tym roku będę samodzielnie produkować dużo nowości. Cały czas tworzę listę do warzywnika, no bo jak tu upchać wszystko co mi się marzy ?

No a to i tak nie wszystko...w tym roku trochę poszaleję ogrodniczo ale o tym będzie później :)

Jak tam Wasze nasionkowe dobra? Wszystko już przygotowane? Zaczęliście już wielkie odliczanie?
Za chwilę luty...a po 20-stym można już siać papryki, groszki pachnące, kleome, tunbergie i werbenę patagońską :) Kto się skusi? Może zorganizujemy wspólne sianie na facebook'u?

*kto wie o jaką piosenkę mi chodzi?

Zimą jest zimno.

Nie wiem czy należycie do grupy osób, która skrzętnie notuje wszystkie postanowienia noworoczne czy raczej złowieszczo syczycie gdy ktoś się Was o nie zapyta ale ja jestem zwolennikiem nieustannego rozwoju. Więc gdybyście mnie zapytali o listę to - tak, mam!

Oczywiście na to "zwolennictwo" naszło mnie dopiero po trzydziestce, bo wcześniej niespecjalnie przejmowałam się tym, że czas nie działa na naszą korzyść i nie wiem czy starczy życia by zrealizować wszystkie swoje plany.

Dlatego mój 2018 rok będzie czasem rozwoju, emocji i zaskakujących wydarzeń.

Może nie zdajecie sobie sprawy ale mózg uwielbia nowości, a gdy tkwimy w strefie komfortu lub poddajemy codziennej rutynie on potwornie się nudzi i degeneruje. Nasze mózgi powinny być dzień w dzień rozgrzewane do czerwoności po to aby mogły służyć nam całkiem sprawnie do starości.

Moim pierwszym celem na ten rok, który zaplanowałam już na początku grudnia, był kurs "techniczne podstawy fotografii". Od dawna lubię robić zdjęcia i mam wrażenie, że robię je dość dobrze ale dopiero teraz czuję się swobodnie we wszystkich manualnych ustawieniach. Mam wrażenie, że były to najlepiej wydane pieniądze w ostatnim czasie (no może poza tymi wydanymi na dziecięce pieluchy ;)) i jedyne czego żałuję to faktu, że kurs już się zakończył. 

Dominika Dzikowska jest szaloną fotografką, a swoją wiedzą dzieli się z innymi. Ma niezwykły dar do nauczania i potrafi w bardzo fajny sposób wytłumaczyć techniczne podstawy fotografii. Jeśli chcielibyście podciągnąć swoją wiedzę i trenować technikę to wyszukajcie ją w internecie i dopytujcie o nowe lekcje ;) 

To co mam dla Was dzisiaj to pierwsze zdjęcia, które zrobiłam już w trakcie kursu, tak zupełnie z doskoku na spacerze z dziećmi. Wykorzystałam przepiękny, mroźny, styczniowy dzień.

ps. a czy Wy zrealizowaliście już jakieś noworoczne postanowienia?